Dywizja Strzelców Polskich

/ 1 odpowiedzi
Dywizja Strzelców Polskich powstała na początku 1917 roku w okolicach Kijowa na bazie Brygady Strzelców Polskich.  Pod okiem generała gen. Bylewskiego sformowano cztery pułki piechoty, kompanię inżynieryjną i dywizjon ułanów. Artylerii własnej dywizja nie było. Na polską komendę, korespondencję wewnętrzną w języku ojczystym, kolorowe otoki i orzełki zgodę uzyskano dopiero po likwidacji caratu. Mundury pozostały rosyjskie. Wiele do życzenia pozostawiał dobór kadry oficerskiej. W zasadzie jedynie w 1. pułku, opartym na elementach Legionu Puławskiego, istniały podwaliny pod budowę prawdziwie narodowej formacji.

Wiosną 1917 roku, mimo oporów ze strony rosyjskiej, stany liczbowe pułków zaczęły szybko rosnąć, wkrótce przekraczając określone limity. W lipcu 1917, po zakończeniu szkolenia w rejonie Płoskirowa dywizja została przerzucona na front galicyjski, pod Husiatyn. Armia rosyjska była już w stanie daleko posuniętego rozkładu. W tej sytuacji, na skutek nasilonej agitacji bolszewickiej, doszło w kilku pododdziałach dywizji do odmowy wykonania rozkazów, co zostało wykorzystane przez nieprzychylne Polakom dowództwo rosyjskie. Rozkazem z 18 lipca 1917 nakazano jej rozformowanie. Część żołnierzy miano skierować do I Korpusu Polskiego; innych do 169 i 171 rosyjskiej DP, a sprzęt przekazać czechosłowackiej 2 DP.
22 lipca nakazano powtórnie zgrupować dywizję. Miała na to wpływ postawa bojowa ogromnej większości żołnierzy, którzy bez masek gazowych wytrzymali w okopach kilkudniowy ostrzał pociskami iperytowymi. Dywizja była w tym momencie jedynym wartościowym oddziałem w rejonie Husiatyna. W panice ogarniającej wojska rosyjskie, w ciężkich bojach odwrotowych, 27 lipca stoczyła dywizja zacięty bój pod Czabarówką, kilka dni później pod Olchowczykiem, cofając się jednocześnie na północny wschód, ku Białorusi.
Tymczasem dywizjon ułanów, wydzielony z dywizji na samym początku jej istnienia, przeszedł pod Charków i – wykorzystując bałagan panujący w sztabach rosyjskich – przekształcił się samowolnie w pułk. Wkrótce, rozbudowany do czterech szwadronów, ruszył w rejon zakwaterowania dywizji. Nie dotarł tam jednak, przerzucony nagłym rozkazem pod Stanisławów, gdzie bronił mieszkańców przed bandami grasantów. Tam też, pod wsią Krechowce, walczył z piechotą nieprzyjacielską ponosząc dotkliwe straty (30 zabitych, ponad 40 rannych), ale zyskując uznanie tak Rosjan, jak i Niemców. Nieustanne boje z nacierającymi oddziałami niemieckimi doprowadziły do tego, że dopiero we wrześniu, okrężną drogą przez Besarabię, dotarł pułk do Mińska, gdzie tworzył się I Korpus Polski.
Dowództwo i sztabdowódca - gen. ppor. Tadeusz Bylewski (do 17 maja 1917)dowódca - gen. Symondowódca brygady - płk Jan Rządkowskidowódca brygady - płk Daniel Konarzewskiszef sztabu - płk Szewczenko (Rosjanin)szef sztabu - kpt. Kisielow (Rosjanin)
1 Pułk Strzelców Polskichdowódca - płk Pieńkowski, potem płk Lucjan Żeligowskikapelan - ks. Stanisław Czyżewski
2 Pułk Strzelców Polskichdowódca - płk Wysockikapelan - ks. Męciński, a później ks. Gerwel
3 Pułk Strzelców Polskichdowódca - płk Firlejkapelan - ks. Hilary Daniłowicz
4 Pułk Strzelców Polskichdowódca - płk Znamierowski, później płk Racięckikapelan - ks. Tadeusz Jachimowski
Pułk Rezerwowy Strzelców w Biełgorodziedowódca - płk Winnicki
1 Pułk Ułanów (do 3 kwietnia - Dywizjon Ułanów)dowódca - ppłk Władysław Obuch-Woszczatyński, później płk Bolesław Mościcki
kompania inżynieryjnadowódca - sztabskapitan Mieczysław Wężyk
lazaretkapelan - ks. Eugeniusz Kapusta
czołówka sanitarnaDywizja liczyła ok. 35 tysięcy żołnierzy.
Tyle tytułem wstępu z Wikipedii. Zapraszam do tworzenia bazy fotograficznej i dyskusji. 
JaRost


Sztandary powstańcze z 1863 otrzymane przed DSP w Kijowie w 1917 roku (2012/08/04 23:51)