3/4 września 1942 r Stachlew

/ 7 odpowiedzi / 3 zdjęć
Z czwartku na piątekrejon lądowania ,placówka ,,Żaba,,.Punkty zapasowe Chąśno II,Nieborów Jan Grycz vel Janusz Górka, pseud.: „Dziadzio”, „Dziadek”, „Fiołek” (ur. 10 grudnia 1910 w Chomęcicach, zm. 6–8 sierpnia 1943 pod Hłuszą) – żołnierz Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, podporucznik piechoty, cichociemny. Był synem Stefana i Marii z domu Linkowskiej. Ukończył szkołę wydziałową w Poznaniu i Państwową Średnią Szkołę Rolniczą w Bojanowie. Od czerwca 1939 roku opracowywał plany mobilizacji w rolnictwie na wypadek wojny dla województwa poznańskiego.

We wrześniu 1939 roku walczył w Wielkopolskiej Brygadzie Kawalerii. Po skierowaniu do województwa lwowskiego 18 września przekroczył granicę polsko-rumuńską. W październiku znalazł się we Francji, 18 października wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych we Francji, przydzielono go do kompanii karabinów maszynowych. Od 6 listopada 1939 roku do 12 kwietnia 1940 roku był szkolony w Szkole Podchorążych Piechoty w Camp de Coëtquidan. Od 15 kwietnia 1940 roku walczył w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Podhalańskich, uczestniczył w bitwie o Narwik, gdzie otrzymał swój pierwszy Krzyż Walecznych. Od czerwca 1940 roku przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie służył w 1 batalionie strzelców podhalańskich 1 Brygady Strzelców.

Po konspiracyjnym przeszkoleniu w dywersji został zaprzysiężony 28 lipca 1942 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 3 na 4 września 1942 roku w ramach operacji „Measles” w okolicach Łowicza. Skierowano go do Związku Odwetu, a później do Kedywu Okręgu Polesie AK. Grycz wyszkolił 3 plutony, w ramach szkoły Leśnej Młodszych Dowódców Piechoty „Młodnik”, w której był komendantem. Po zakończonym kursie poprowadził szkołę na Polesie Wołyńskie (na południe od Kamienia Koszyrskiego), gdzie podjął działania odwetowe przeciwko UPA. Po sukcesie tej akcji poległ w walce z obławą niemiecką w okolicach Hłuszy.

agdar7


Julian Jan Kozłowski vel Edward Milewski vel Henryk Bielecki vel Stefan Kowalczyk vel Julian Krupa vel Nowak, pseud.: „Cichy”, „Wuj”, „Rybak” (ur. 6 stycznia 1898 w Warszawie, zm. 18/19 sierpnia 1944 tamże) – polski nauczyciel, oficer Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, kapitan piechoty, cichociemny, powstaniec warszawski. Julian Kozłowski został powołany przed 1920 rokiem do Armii Rosyjskiej, skąd zdezerterował, jednak został ujęty i zesłany na Syberię. Ukończył Centralny Instytut Wychowania Fizycznego. Był profesorem (nauczycielem wychowania fizycznego) Liceum Krzemienieckiego.

We wrześniu 1939 roku zgłosił się ochotniczo do komendy Garnizonu Krzemienieckiego. 21 września przekroczył granicę polsko-węgierską. Został internowany na Węgrzech. W kwietniu 1940 roku znalazł się we Francji, gdzie został skierowany do Rezerwowego Obozu Wyszkolenia Oficerów (ROWO) w Camp de Coëtquidan i w Pléneuf-Val-André. W czerwcu 1940 roku dostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie służył kolejno w 3 kompanii 17 batalionu kadrowego strzelców 7. Brygady Kadrowej Strzelców, w załodze pociągu pancernego „C”, 4 Brygadzie Kadrowej Strzelców i w 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej.

Po przeszkoleniu konspiracyjnym w dywersji został zaprzysiężony 7 kwietnia 1942 roku i przeniesiony do Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 3 na 4 września 1942 roku w ramach operacji „Measles”, którą dowodził kpt. naw. Mariusz Wodzicki. W tej samej ekipie zostali zrzuceni również: ppor. Jan Grycz „Dziadzio”, por. Wincenty Michalczewski „Mir”, por. Kazimierz Smolski „Sosna”, kpt. Wacław Zaorski „Ryba” i mjr Wiktor Zarembiński „Zrąb”.

Po skoku Kozłowski otrzymał przydział do Oddziału I Organizacyjnego Komendy Głównej Armii Krajowej na stanowisko szefa Wydziału Techniczno-Legalizacyjnego („Park”, „Leta”, „Izba”). Stanowisko szefa Wydziału objął w grudniu 1942 roku. W lipcu 1943 roku został oddelegowany do Delegatury Rządu na Kraj na stanowisko zastępcy Delegata Rządu na Wołyń (Kazimierza Banacha) z miejscem postoju w Kowlu. Do późnego lata 1943 roku pełnił obowiązki Delegata w Okręgowej Delegaturze Rządu na Wołyń. W skład Wołyńskiej Okręgowej Delegatury wchodziły: wydział bezpieczeństwa i samoobrony; komenda Państwowego Korpusu Bezpieczeństwa (PKB) i samoobrony; wydział oświaty i kultury; wydział propagandy; inspektor łączności. We wszystkich powiatach utworzono inspektoraty Delegatury.

Na początku 1944 roku Julian Kozłowski został aresztowany przez Niemców. Udało mu się zbiec z obozu w Kowlu i wrócić do Warszawy.

Po wybuchu powstania warszawskiego znalazł się w Rejonie 5 Obwodu Mokotów AK. Od 18 sierpnia dowodził 1 kompanią tego rejonu[1]. W nocy z 18 na 19 sierpnia 1944 roku dowodził oddziałem uderzającym na Wilanów w celu połączenia się z innym oddziałem przebijającym się z lasów kabackich. Połączone oddziały uderzyły na Pałac w Wilanowie. Poległ wraz z 7 innymi żołnierzami w wymianie ognia w bramie wjazdowej na teren pałacu.

(2014/04/02 16:56)

agdar7


Wiktor Zarembiński vel Wacław Sieńko vel Witwicki, pseud.: „Zrąb”, „Azis”, „Kmita” (ur. 11 października 1903 w Łabuniach, zm. ok. 17 kwietnia 1943 we Lwowie) – ochotnik w czasie wojny polsko-bolszewickiej, oficer Wojska Polskiego II RP, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, major kawalerii służby stałej, cichociemny. W styczniu 1918 roku, będąc uczniem V klasy gimnazjum, przerwał naukę i wstąpił ochotniczo do formującego się wtedy w Winnicy 6 Pułku Ułanów. W maju 1918 roku został wzięty przez Niemców do niewoli, z której uciekł po 3 tygodniach. W maju 1920 roku wznowił naukę w gimnazjum, w Sosnowcu, jednak w lipcu tego roku ponownie ochotniczo wstąpił do formującego się wtedy w Będzinie 6 Pułku Ułanów Kaniowskich. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W grudniu w czasie służby na wschodzie zachorował na tyfus plamisty. Leczył się do lipca 1922 roku. Następnie ukończył Szkołę Oficerską w Bydgoszczy, po czym został przydzielony do II szwadronu (wkrótce na p.o. jego dowódcy) 4 Pułku Ułanów Zaniemeńskich. Od 1926 roku w 3 Pułku Strzelców Konnych im. Hetmana Stefana Czarnieckiego pełnił funkcję oficera żywnościowego pułku, ds. materiałowych i wychowawczych. Przez pewien czas był adiutantem pułku i dowódcą IV szwadronu. Od 1931 roku służył w 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich, m.in. jako p.o. dowódcy III szwadronu, a od 1934 roku – w 24 Pułku Ułanów dowodził plutonem w szwadronie karabinów maszynowych. W 1938 roku awansowano go na stanowisko dowódcy IV szwadronu tego pułku.

Szwadronem tym dowodził we wrześniu 1939 roku. Z 10 Brygadą Kawalerii Pancernej przeszedł cały jej szlak bojowy. Za męstwo w walkach został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych. 18 września przekroczył granicę polsko-węgierską. Był internowany na Węgrzech. Po ucieczce w listopadzie dotarł do Francji, gdzie został skierowany do 24 Pułku Ułanów w 10 Brygadzie Kawalerii Pancernej, w którym dowodził II szwadronem cekaemów. Uczęszczał na kurs dokształcający w Centrum Wyszkolenia Pancernego. W czerwcu 1940 roku po kapitulacji Francji był ewakuowany do Wielkiej Brytanii. Nadal służył w 24 Pułku Ułanów, a od października 1940 roku był adiutantem Komendy Miasta Edynburga.

Zgłosił się do służby w kraju. Po konspiracyjnym przeszkoleniu w dywersji został 7 kwietnia 1942 roku zaprzysiężony w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 3 na 4 września 1942 roku w ramach operacji „Measles” dowodzonej przez kpt. naw. Mariusza Wodzickiego. Ekipa została zrzucona na placówkę odbiorczą „Żaba” 12 km na południe od Łowicza. Po aklimatyzacji w Warszawie dostał przydział do Okręgu Lwów AK na stanowisko zastępcy komendanta Inspektoratu Lwów Miasto i jednocześnie komendanta Dzielnicy Południowej Inspektoratu. Przybył do Lwowa w listopadzie.

W lutym 1943 roku złamał nogę i kontynuował działalność w miejscu swojego zamieszkania, co przyczyniło się do jego aresztowania 17 kwietnia przez Gestapo. Po przewiezieniu do więzienia przy ul. Łąckiego we Lwowie popełnił samobójstwo przez powieszenie.

(2014/04/02 17:09)

agdar7


Wacław Zaorski vel Wacław Zanek vel Jerzy Michałowski pseud.: „Ryba”, „Łuska” (ur. 3 marca 1908 w Starych Bylinach, zm. 8 grudnia 1942 w Mińsku) – polski ichtiolog, oficer Wojska Polskiego, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, kapitan artylerii, cichociemny. Po ukończeniu Gimnazjum Męskiego Władysława Giżyckiego w Warszawie, zdaniu matury w 1928 roku i odbyciu służby wojskowej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim kontynuował naukę na Wydziale Rolniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, gdzie otrzymał w 1934 roku dyplom inżyniera rolnika ze specjalnością ichtiobiologio-rybacką. Pracował jako administrator majątków na terenie województwa warszawskiego, a następnie jako inspektor zbytu rolnego w Łucku.

Został zmobilizowany w sierpniu 1939 roku do 13 Pułku Artylerii Lekkiej. Brał udział w kampanii wrześniowej, m.in. w obronie Lublina. 29 września dostał się do niewoli radzieckiej, skąd uciekł 16 października i 12 listopada przekroczył granicę polsko-węgierską. W grudniu dotarł do Francji, gdzie został przydzielony do 3 Pułku Artylerii Ciężkiej, a następnie do 3 Pułku Artylerii Lekkiej. Po upadku Francji został ewakuowany do Wielkiej Brytanii, gdzie dostał przydział do 1 dywizjonu artylerii lekkiej 1 Brygady Strzelców na stanowisko oficera obserwacyjnego.

Zgłosił się do służby w kraju. Po konspiracyjnym przeszkoleniu w zakresie dywersji został zaprzysiężony 28 lipca 1942 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 3 na 4 września 1942 roku w ramach akcji „Measles” dowodzonej przez por. naw. Mariusza Wodzickiego (zrzut na placówkę odbiorczą „Żaba” położoną w pobliżu wsi Stachlew). Po aklimatyzacji, w maju dostał przydział na IV Odcinek Wachlarza na stanowisko zastępcy komendanta bazy w Mińsku. Brał udział w akcjach dywersyjnych, m.in. w wysadzeniu transportu wojskowego pod Plisą 4 grudnia 1942 roku. Był komendantem bazy w Bobrujsku.

Po licznych „cięciach” torów kolejowych, linii telefonicznych czy wrzucaniu ładunków wybuchowych do cystern z benzyną. Próba wysadzenia pociągu pod Ratomką , zakończyła się zatrzymaniem przez Niemców patrolu „Drobnikowskiego” i osadzeniem w niemieckim więzieniu w Mińsku Białoruskim (Litewskim) 17 ludzi „Wachlarza”.w tym również Wacława Zaorskiego wraz z kolegą z którym skakał do Polski Kazimierzem Smolińskim ps.,,Sosna,, . Aresztowany 8/9 grudnia 1942 roku przez Gestapo. Otruł się w czasie przesłuchania.


(2014/04/03 09:09)

agdar7


Kazimierz Smólski, vel Kazimierz Sołka vel Jerzy Adamowicz pseud.: „Sosna”, „Szkło”, „Sosiński” (ur. 23 czerwca 1913 w Doniecku, zm. 18 lipca 1985 w Szczecinie) – oficer Wojska Polskiego II RP, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, kapitan artylerii służby stałej, cichociemny. Po ukończeniu Państwowego Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Sosnowcu i zdaniu matury w 1931 roku kontynuował naukę na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Warszawskiego. Po 2,5 roku studiów przeniósł się do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie uczył się w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu, po czym został skierowany do 23 Pułku Artylerii Lekkiej 23 Górnośląskiej Dywizji Piechoty.

We wrześniu 1939 roku walczył w macierzystym pułku, z którym brał udział w ciężkich walkach między Będzinem a Tomaszowem Lubelskim. 23 listopada przekroczył granicę polsko-słowacką. Dotarł do Francji w grudniu 1939 roku i 1 stycznia 1940 roku wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych i został przydzielony do Ośrodka Wyszkolenia Oficerów Artylerii w La Roche-sur-Yon. Prowadził szkolenia podchorążych w oddziałach francuskich. W czerwcu 1940 roku ewakuował się do Wielkiej Brytanii, gdzie został przydzielony do 4 dywizjonu artylerii lekkiej 4 Brygady Kadrowej Strzelców.

Zgłosił się do służby w kraju. Po konspiracyjnym przeszkoleniu w dywersji został zaprzysiężony 28 lipca 1942 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 3 na 4 września 1942 roku w ramach operacji „Measles” dowodzonej przez por. naw. Mariusza Wodzickiego (zrzut na placówkę odbiorczą „Żaba” w okolicy wsi Stachlew). Po aklimatyzacji w Warszawie dostał przydział do Wachlarza na komendanta bazy w Borysowie IV Odcinka.

9 grudnia 1942 roku został aresztowany przez Gestapo „w kotle” w Mińsku po nieudanej akcji wysadzenia niemieckiego transportu kolejowego. 6 lutego 1943 roku był ranny w wyniku wrzucenia granatu do celi w czasie maskary więźniów. Po torturach został wysłany 10 marca 1942 roku do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, następnie (w grudniu 1944 roku) do Mauthausen-Gusen, Redl-Zipf i Gusen II. 6 maja 1945 roku został uwolniony.

17 lipca 1945 roku powrócił do Polski, ujawnił się i zgłosił do służby w ludowym Wojsku Polskim. Przydzielono go do 14 Brygady Pancernej w Tomaszowie Mazowieckim. Wiosną 1946 roku został zdemobilizowany.

Od 1946 roku pracował w Ministerstwie Rolnictwa i Robót Rolnych jako przedstawiciel ds. UNRRA, najpierw w Trójmieście, później w Szczecinie. W latach 1948–1950 pracował w szczecińskim oddziale firmy C. Hartwig Gdynia, później był kierownikiem Biura Portowego w Zarządzie Portu Szczecin w Świnoujściu, a od 1974 roku był głównym dyspozytorem w tym przedsiębiorstwie. W 1979 roku przeszedł na emeryturę.

Według dokumentów IPN został zwerbowany w charakterze informatora przez Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Szczecinie. Jednak wg sprawozdań pracowników UB nie przekazywał żadnych wartościowych informacji.

(2014/04/03 09:11)